[Zegarmistrz]

Ostatnio ten cykl robi się popularny. Nie mniej jednak składa się ze sporej ilości grubych i drogich tomów... Szukam więc kogoś, kogo gusta znam, kto to czytał i mógłby porównać do jakiejś książki.

Czyli: czytał ktoś to?

[Redvampire]

Ericsona porównac sie nie da jest jedyny w swoim rodzaju. Mnie się podoba ale szczerze ksiązki jego nie sa dla pacyfistów.

Ericsona porównac sie nie da jest jedyny w swoim rodzaju. Mnie się podoba ale szczerze ksiązki jego nie sa dla pacyfistów.

[Bezimienny]

Osobiście polecam, jedna z ciekawszych pozycji fantasy, jakie czytałem ostatnio (nie żeby tego dużo było, ale jednak). Mam do niej nieco zastrzerzeń (przede wszystkim za występujące w tym cyklu zjawisko inflacji mocy) ale zdecydowanie uważam ją za godną przeczytania.

[Zegarmistrz]

[Redvampire]

ee kłuciłbym bym się

ee kłuciłbym bym się

[chise]

Rozumiem, że problem czytać/nie czytać Malazańską został już - patrząc po datach ostatnich postów a także konkluzji autora tematu- dawno rozwiązany, niemniej jednak nie oznacza to, że tematu nie da się twórczo wykorzystać, co niniejszym chciałabym uczynić. Albo przynajmniej spróbować.
W zasadzie z zaskoczeniem dla samej siebie mogę stwierdzić, że mam już pewne doświadczenie z czytaniem fantastyki i że mogę opierać swoje zdanie nie tylko na porównaniach do Tolkiena (którego uwielbiam za 'Silmarillion') i Sapkowskiego(chyba najbardziej za 'Tandaradei!', mimo przynajmneij jednej rocznie sesyjki z Wiedźminem).
I przy tym wszystkim stwiedziam, że 'Malazańska Księga Poległych' jest moją ulubioną serią fantasy. Co więcej, jest najlepszą, jaką czytałam.
Tym co urzeka najbardziej, są bohaterowie. Z całą pewnością nie papierowi czy jednostronni, bohaterowie, którzy zdają się żyć własnym życiem i nie sposób przejść obok nich obojętnie. Postacie w dużej mierze psychologicznie wiarygodne i złożone. Malazańska jest historią świata bardziej niż konkretnych jednostek, nie ma tu pojęcia głównego bohatera ani nawet grupy bohaterów najbardziej wpływowych. Identyfikujesz się z ich uczuciami, sympatiami, oczekiwaniami- do czasu, gdy przeczytasz relacje z drugiej strony barykady i gdy nie okaże się, że nie ma jednoznacznie określonych "wrogów", że nic nie jest do końca czarne ani do końca białe.
W Malazańskiej urzeka wspaniale i oryginalnie przedstawiony świat, z ponad 300 tys. letnią historią, świat, w którym, o dziwo, zakrojone na wielką skalę wydarzenia czy wytłumaczenia istoty bytu brzmią znacznie bardziej wiarygodnie niż groteskowo. Świat zaskakująco autentyczny, wktórym, mimo że poznajemy niewielki wycinek, mamy silne przekonanie, że to *jest* fragment większej rzeczywistości.
Wreszcie, fabuła. Proste z pozoru intrygi rozwijają się do kosmicznej niemal skali, wszystko okazuje się być fragmentem większej układanki. Powiedzieć, że akcja wciąga- to naprawdę niewiele. Poszczególne tomy łączą się ze sobą, chociaż nie w zupełnie bezpośredni sposób, stanowią raczej pokazanie znanych rzezcy- ich dalszego ciągu- z zupełnie innej perspektywy.
Na chwilę obecną ukazało się 6 tomów. 'Ogrody księżyca'. 'Bramy domu umarłych'. 'Wspomnienie lodu'. 'Dom łańcuchów'. 'Przypływy nocy'. 'Łowcy kości'.
Za najlepszy dotychczas uznałabym drugi lub trzeci. Chociaż wszystkie, nawet PN, który rozgrywa się prawie w innym czasei i świecie i zdaje się z pozoru nie mieć związku z resztą, trzymają naprawdę wysoki poziom.
Szczerze polecam wszystkim, którzy mają, bądź będą mieli dostęp do tej serii. Jako, że całość liczy sobie niemalże 5000 stron (rachunek *mocno* przybliżony;) faktycznie czyta się długo. Ale warto, zapewniam, jak najbardziej warto.

[Pan Który Kocha Malaz]

JA kocham tą książke i udostepnie wam ją jako e-book:
CUT

A ja kocham ludzi, którzy nawet nie zadają sobie trudu zajrzenia do regulaminu.
Punkt drugi polecam zwłaszcza.

Link poleciał.
Miłego dnia

IKa

[Anarchy Maniek]

Mam bardzo podobne zdanie do chise.
Miałem również w łapkach Czarną Kompanie i nie mogę powiedzieć o niej zbyt wiele dobrego natomiast Malaz to piękny świat który czujemy po koniuszki naszych palców. Glenowi brakowało głębi ;x No i te żałosne opisy miejsc w Kompanii.
Erikson jest póki co u mnie nr 2 no bo pierwszy zawsze będzie Martin x)

[Asthariel]

Jej, nekromancja!

Cały cykl jest moją najukochańszą serią książek jaką do tej pory czytałem. Moim skromnym zdaniem bije Martina na głowę.