[Koranona]

Bo to taka strasznie oklepana postać; od dawnego Nosferatu po dzisiejszy Zmierzch. Przespałam na Avangardzie panel o wampirach, ale czemu by tutaj nie wyjaśnić - czy to wkurzające, sparklące bestie pałętające się pod nogami czy mrożący krew w żyłach mit?
Ja o istnieniu wampirów dowiedziałam się na własne zmęczenie, wampirów tak zwanych energetycznych ==
Ale od czegoś krwiożercza bestia wziąć się musiała. Czym jest wampir? nie tylko biorąc pod uwagę pochodzenie, ale i ówczesne i starsze dzieła? Bo ja jak na razie zgadzam się z opisem pani Kołaczkowskiej, którego fragment (wbrew pozorom mało opisujący) zamieściłam w tytule :>

[Vodh]

Wampir wampirowi nie równy. Nie ma co nawet dyskutować o wersjach twilightopodobnych, ale jest masa wampirów mających naprawdę spory potencjał fabularny i można z nich robić naprawdę fajne postaci. Ale jako że wyraźnie widać tu różnicę między niechęcią, a zwyczajnym uprzedzeniem, temat otrzymuje odznakę miałkości i ocenę 3/10.

[Ysengrinn]

Są tak naprawdę dwa archetypy wampira, stokerowski i rice'owski, czyli wampir jako zagrożenie i wampir jako bohater historii.

Ostatnio wyczytałem, że powieść Brama Stokera wpisuje się szerszy nurt "powieści inwazyjnej", ten sam do którego należy "Wojna Światów" - po prostu opowieści o tym jak jakieś paskudztwo z zewnątrz, kosmici, wampiry, Francuzi itp. najeżdża naszą piękną Anglię. Trzeba przyznać, że co by nie myśleć o mandze Hellsing odwołuje się do tego nurtu całkowicie dosłownie. I słusznie, bo jako zagrożenie zewnętrzne, czyhające w mroku na bezbronnych śmiertelników, wampiry sprawdzają się całkiem nieźle - choć od czasów parodii Draculi z hollywoodzkiego slapsticku trochę trącą myszką.

Drugi archetyp, Wampir jako Bohater, to trochę taki Uebermensch Nietschego, trochę amoralny hedonista i uwodziciel, a trochę... Ja bym powiedział, że najarana absyntem, wybladła "ahtysthyczna dusza" z młodopolskiej bohemy. Osobiście uważam ten archetyp za cokolwiek nietrafiony, pozbawiony głębi i zazwyczaj dość żałosny - bo co jest ciekawego w gościu, który dał się pogryźć w ciemnej uliczce by otrzymać jedwabiste moce i teraz rozbija się po świecie, pasożytując na społeczeństwie, schlebiając swym żądzom i cierrrrpiąc? W dodatku nie robi absolutnie nic konstruktywnego, poza ewentualnym riezaniem innych wampirów.

Oba archetypy mają mocny aspekt erotyczny, przy czym w pierwszym ma to jakiś sens, w drugim jednak służy głównie ogólnej merysuizacji.

TL;DR - wampiry ssą. Wampiry-bohaterowie ssą bardziej.

EDIT= Regis z Wiedźmina i Alucard z Hellsinga są wariacją na temat pierwszego archetypu - mianowicie zagrożeniem oswojonym.

[Urawa]

Od biedy jest jeszcze wampir-superbohater, w rodzaju D, Miyu, Nightwalkera czy Blade'a. Choć większość z nich wymyka się klasycznemu schematowi fampiura.

[Ysengrinn]

Well... Miyu była w zasadzie emo magical girlsem, Blade i D to kundle, nie do końca wampiry*, a Nightwalkera... nie oglądałem, więc się nie wypowiem.

* D bliżej do archetypu Innego, który do tego stopnia różni się od ludzi, że wzbudza ich lęk i nie może liczyć na asymilację.